ايمان ، كه عين معناى كمال و دين و تقرب به خداوند است ، بر نفس بيشتر و بهتر مىباشد ، و هرقدر كه حرام و خبيث‌تر است ممانعت از اشراق عقل و نور ايمان و معاونت بر اضلام جهل و ظلمت كفر و عصيان بيشتر مىنمايد . و از اين‌جا است كه رسيده است كه « ما جعل اللّه فى الحرام شفاء ابدا » « 1 » ، يعنى خداوند قرار نداده است شفا را در حرام هرگز . پس در تحصيل غذاى بدن و استعمال آن نهايت جدّ و جهد را بنمايد كه فىنفسه حرام يا مكروه نباشد و از ممر حرام يا شبهه تحصيل نكند و به‌طور حرام و شبهه ، مثل اسراف كردن و امتلا نمودن ، استعمال نكند ، بلكه غذاى طيّب و حلال را كه تحصيل و استعمال آن ايضا بر وجه حلّيت و طيّب بودن باشد به مصرف بدن برساند و آن را به آن مدد و اعانت نمايد تا آن‌كه نشو و نما و استعداد قلب و دماغ آن ، كه محل اشراق عقل و پيدا شدن آثار او و مشكات شعاع نور ايمان و واسطهء حصول كمال نفس و دين و تقرب به خداوند و امر باقى اخروى است ، بر وجهى لايق و نهجى موافق حاصل آيد . بهشت عدن اگر خواهى بيا با ما به ميخانه * كه از پاى خمت يك‌سر به حوض كوثر اندازيم « 2 » تحفه : [ 5 ] ، [ آداب مأكول و مشروب ] و بعد از آن‌كه مأكول و مشروب و غذاى آن فىنفسه حلال و طيّب ، و از جهت كسب و تحصيل و استعمال و تناول آن ايضا مباح و طيّب شد ، بلكه از جنس اطعمهء محبوبه و ممدوحه ، مثل خرما و شير و گوشت ، خصوصا گوشت دست و گردن ، و نان جو و سركه و عسل و شكر و خربزه و امثال اين‌ها كه در شريعت مدح آن‌ها نموده شده است ، گرديد پس آداب أكل و شرب را و به كار بردن آثار عقل را در آن مراعات نمايد به اين نحو كه در شبانه‌روز اكتفا به خوردن دو وقت ، كه اول روز و آخر روز است ، بنمايد و در ما بين چيزى نخورد تا آن‌كه از كثرت اوجاع و تخمه محفوظ بماند ،

--> ( 1 ) . فروع كافى ، ج 6 ، ص 414 ، باب من اضطرّ الى الخمر ، ح 6 ؛ حديث اين‌چنين است : « ما جعل اللّه عزّ و جلّ فيما حرّم شفاء . » و ج 8 ، ص 167 ، رقم 229 ؛ چنين آمده : « ليس فى حرام شفاء » . ( 2 ) . ديوان حافظ ، ص 259 ، رقم 374 .